Linggo, Hunyo 19, 2011

No Blogger Inside


I just can't write. Someone needs to borrow brain and creative stock.

It’s been many moons ago since I last typed my organized brain-farts here in my tiny web space. Perhaps, I was overwhelmed by several circumstances of life – fusion of calmness and obscurity (Haha!). I would rather think I ran out of good and messy views to tell – that producing a blog entry is difficult to pull off.

Days from now, my blog site will celebrate its first year existence in this communal thoughts-sharing-site, and in so far as this site progresses I’ve been mentioning many things – from simple social problems to the very core of my rational understanding on things (things that I would probably laugh about when I reach mid-life). My head is a mess as of this statement so pardon me if I really just can’t write.

Life is so beautiful that I can’t all justify it in sets of paragraphs and words. It seems that my thoughts and an opportunity to write are really miles apart.  

I often consider myself a blogger and I often (and most of the time) refuse to write. 

Huwebes, Abril 7, 2011

Tatlong Tanong


Tatlong tanong at talong sagot na patanong lang sa gabing ito. Tara, maglaro tayo.



Hindi ba nasasaktan ang alon kapag inihahampas niya ng malakas ang kanyang sarili sa dalampasigan?

Malamang masakit, kaso hindi ba iyon ang higit niyang silbi?

Hindi ba talaga pwedeng matukoy ninuman ang hangganan ng bahaghari?

Importante pa bang sagutin ang tanong na yan, kung lubos ka namang naliligayahan sa hatid nitong ganda at kulay?

Kumakanta nga ba ang mga ibon habang lumilipad o ito’y huni lamang ng kanilang kalungkutan?

Naging o nasubukan mo na bang maging isang ibon?


Lunes, Abril 4, 2011

Painted On Blue

First flourished by affection and end with backlash of frustration.



Dean:     You know, just us. Just us.  We got a little girl, we have to think about.

Cindy:   I know. I am thinking about her.
                …
                I can’t do this anymore.

Dean:     Baby, you are just thinking about yourself, how about Frankie?
                You wanted her to grow up in a broken home?
                Is that what you want?

Cindy:  I am thinking about Frankie.

Dean:   You are thinking about Frankie?
                                               
Cindy:  I am thinking about Frankie.

Dean:   No, you are not.
             This is how you want her to grow up?
                                               
Cindy:  I don’t like her to grow up in home with parents treating each other like this.

Dean:     I’m sorry, sorry. I’m sorry.

Cindy:   I can’t do this anymore.

Dean:     I know, I know.
                …
I’m just fighting for my family.
                I don’t know what to do, tell me what to do.
                I don’t know what else to do, tell me what to do.

Cindy:   I don’t know what to do.

Dean:     Tell me how should I be.

Cindy:   I don’t know.

Dean:     Just tell me, I will do it.
                I’ll do it.

Cindy:   I don’t know what to say.
                I’m so sorry, I don’t know what else to do.

Dean:     I’ll do it, I’ll do it. Just tell me.

Cindy:   We’re not good together.
                We’re not good anymore.
                I don’t like how we treat each other.

Dean:     Don’t say that baby, please.

Cindy:   I can’t stop, you can’t stop.
                We can’t stop. I don’t know what else to do.

Dean:     I can stop.

Cindy:   You just got to give me some space.

Huwebes, Marso 31, 2011

Off to Happyland


Checking and scanning through my twitter timeline yesterday was such a heartbreaking activity as our three of our kababayan in China faced their final bow to the world. It felt like the country was out of good news yesterday. Opinions and prejudices coming from news items, TV personalities, celebrities and friends were all scattered in my TweetDeck column. As I have said, it was a ‘black’ day for the Philippines and we all should learn from this unfortunate circumstance.

This entry isn’t about my stand on country’s system of rules, instead it is about a realization again rooted from this shadowed scene – the value of life and its components. Now, admittedly, these are the moments that I am thinking so deeply as to how my life moves from one stone to another. If I am going to die today, can I gladly say to Papa God that I am his good son? Or did I touched any lives to make me qualify to His rooster of honourable angels? I still so remember that time when my friend mentioned about how she can make her life complete, happy and completely happy. She just said three cool verbs; PLANT a tree, WRITE a book and ADOPT a child. She still amazes me with that striking answer, it made me feel knockout.

My answer to the abovementioned questions could be placed somewhere between a confident yes and an oh-so-well-let’s-just-say yes. San Pedro, the guy who loves to check on our earthly history could probably look back on my flashback account to counter-check my claims. Here are my few recorded tiny accomplishments.  


Building shelter. Feeding souls.
Appreciating nature. Sharing wisdom.
Preserving resources. Teaching the future.


Today and to the succeeding days of my life I certainly promised to live evenly more happy and complete. I will look at every circumstance a full glass of water. I will put more actions to my goals and will work hand-in-hand with my heart. And wow, this blog entry makes my life more exciting to live. Haha!

Lesson learned: Find good news in every sad news.  

Martes, Marso 15, 2011

Why Do Cupcakes Fly?


Passive, emotionless and reserved type - that was him for me, before.

He handpicked love to be the center of his life, assuming that this might lead him to a certain extreme of happiness. He chose her to be his symbol of love, collective moments with her is an everyday celebration and communion of souls. He assumed that there were endless red hearts that continuously popping-up whenever their eyes meet. Stars and skies were the only witnesses of how romantic their love was.

Okay, so you now got an idea that their love story had finally ended. One should thank me for putting emphasis on my verbs. It is needless to explain further how or why it ended for I am not narrating a fairytale nor giving anyone a celebrity-couple scoop.

On a serious note, all these ain’t going to happen if it wasn’t love that made this boy less passive, overly-emotional and arguably expressive (Oh good lord! you should have heard him talking figuratively). You are right girl when you said that love is magic, that love can make you turn more than 360 degrees. It is always safe to say that love can also be a sole reason why cupcakes do fly. My hands should all go down to all those who experienced and will be experiencing love on its fullest, including you my friend.

You have come a very long way to be in that phase, you earned it and you obviously deserve more. Don’t worry, stars and skies can still be your very good best buddies – swear to the roman god of cupcakes, they will shut their heavenly mouths about your secrets.

I actually don’t know how to end this note (avoiding the danger to be called love doctor or some sort), but let me just say one more thing. When you think love put you on ground and you felt like the world is seemingly hopeless, just stay there for quite awhile and try to shift your perspective and say ‘oh, this ain’t bad, the world is perfectly in good angle’.  

Till I hear your heart beating again. 




Martes, Marso 8, 2011

Wanderlust

There is always a unique way to twist one’s life. He obviously managed to play the tricky know-hows. He also knows how to humiliate me deep down my bones. There was actually an instance where I am about to throw and raise my middle finger to express my resentment on some recurrent situation luckily I didn’t do it instead raised my index and point it outward saying ‘kasalanan mo ‘to, tatapusin ko’.

It has been a fusion of thrill and gladness in my case.

Lesson learned. Experience earned.

The first half of the year was an abduction scene with this concrete sadness that pushed me to do nothing but to strengthen my faith towards the ‘plan’. I wasn’t so sure though if I’m acting the way I intended it to be or acting the way I projected myself – yes, those are quite different. The thing is, it’s said to be the ‘plan’ - that no matter how you draw your blueprint in your palm it will always be there to embrace you.

Soon enough, when I suddenly realized that growing side-by-side with learning is way exciting than walking from Gate 2 to Xavier and to Bellarmine. Hoping that at the end of the day happiness will greet me as some sort of consolation. I’m giving everything a chance even if it means dealing with problematic and traditional societies.  

Tik-tok-tik-tok! Tadaaaan!

Okay, it’s the 9th of March and technically I should be celebrating my twenty two years of hoody-badass existence. Any birthday wish? Hmmm… Peace for the world, happiness to all mankind and a coke zero in-can for me – enough to justify this remarkable day.

Praise and celebrate your life. Live everyday like it’s your birthday. Cheers to a joyous birthday! 

Lunes, Pebrero 21, 2011

Lapis at Sining


Habang hinahanapan ko ng silbi ang sarili ko sa loob ng opisina, naisipan kong kumuha ng lapis at gamit na papel at muling pinagana ang malilikot na imahinasyon at kamay.

Narito ang tatlo sa kanila.

(Click on the image to see original size)
Mula sa taas. 1. Poochoo; 2. Fleur; 3. Dancing Fantoccini  
 May mga susunod pang obra. Hintay lang. 

Hindi ako yung tipo ng empleyado na mamamatay sa ngalan ng "paghahanap-buhay". May buhay sa likod ng opisina, naniniwala ako.  Hangga't may oras pa may mga sining pa akong nais ibahagi sa inyo.  

Akin ang oras na ito. 

Huwebes, Pebrero 17, 2011

Biyaheng Recto


Ang tagpo.

Maitim na ang kalangitan at mausok pa sa buong kapaligiran.
Maraming nagmamadaling paa ang pakalat-kalat sa kung saan saan.
Isang nilalang sa isang napakahaba’t modernong sasakyan.
Isang kaluluwa na namang naliligaw, pansamantala’t lilisan.

Isang espesyal na araw sa kabilang banda.
Isang napakalungkot na alaala sa nawawalang binata.
Utang na loob kapalaran, bakit mo ginugulo si katahimikan.
Patuloy lang ang pagkalabit ni nakalipas sa masayang si kasalukuyan.

Ang kapangyarihan.

Sinasabi ko sa’yo, tumayo ka at mag-isip.
Pag-isipan ang alin?
Hayaang palutangin ka ng iyong iniisip.
Palutangin? Papaano?

Ang kaibigan.

May nakilala akong kaibigan.
Kagandahan at talino niya ako’y biglang pinasikatan.
Marami na daw siyang napagdaanan at napatunayan.
Sayang lang dahil sa imahinasyon ko siya nanunuluyan.

Buhay nga naman.
Pabagu-bago. Pabugsu-bugso. 

Larawan mula sa Manila Manila

Sabado, Pebrero 12, 2011

Ang Tamis!


Kung sa tingin ninyo sa telebisyon, mga libro at sa mga pelikula lang makikita ang mga kinakikiligan ninyong karakter o love-team, aba’y kulang pa ang inyong nasasaksihan. Naririto ang dalawang tambalan na marahil inyo na ring madalas napapansin.

(Click on the image to see original size)
TheRemarkable love team.

TheYummiest love team.

Kay sarap nga namang umibig, kahit ang mga walang buhay nabibigyan ng kulay dahil sa pag-ibig. Tamis!



Biyernes, Pebrero 11, 2011

Binibini

Binibining-alam-mo-na-kung-sino-ka,


Mapayapang araw!

Kung tatanungin mo ako kung kamusta ako, wala pa siguro akong matinong isasagot diyan. Hindi sapat ang ‘okay lang’ o ‘sakto lang’ na sagot. Marami pa kasi akong kailangang patunayan sa buhay, kailangang maunawaan at matutunan. Pero noong dumating kang muli sa buhay ko nabigyan ulit ako ng ilang dosenang lakas ng loob na lumaban, umasa at tumayo para titigan ng harap-harapan ang mukha ng aking pangarap.

Sa kanta ko madalas nakikita ang sarili ko. Bawat kanta sumisimbolo sa iba’t ibang eksena; isang batang lalaking naglalaro sa ilalim ng ulan, binatang tumatakbo’t hinahabol ang papalayong sasakyan at isang nilalang na muling umiibig at umaasang hindi na masasaktan.  Muli na namang lumawak ang espasyo sa aking isipan at imahinasyon habang pinakikinggan ang iba’t ibang saliw ng musika. Balang araw masasayaw din kita sa ilalim ng napakagandang himig, balang araw.

Madalas ko naiisip kong ako nga ba ang kaluluwang hinubog para sa’yo, pero ayaw ko magsalita ng tapos, kaya hangga’t maaari aangkinin ko ang segundo, minuto, oras at mga araw para sabihin sa langit na sana ito na at ito na rin ang huli.

Minsan at madalas ko ng nakikita ang sarili kong nakatingala at nagpapasalamat.

Wala na akong hihilingin pang iba sa Kanya bukod sa pagnanais kong pareho tayong bigyan ng rason araw-araw na mahalin ang isa’t-isa. Hindi ko na kailangang sabihin na mahal kita, oooh pakshet! nasabi ko na. 

Oh ayan maligayang araw ng mga puso.


Dito lang para sa’yo,
Ako.

Linggo, Pebrero 6, 2011

Puso at Musika

Sa pagkakataon na kinakanta nila ang bawat himig ng kanilang musika, hindi talaga maalis sa isip kong magtaka kung ano ang umiikot sa kanilang ulo habang hawak ang kanilang mga mikropono sa harap ng libu-libong pumapalakpak na tao.

Maaaring hinuhugot ni Bruno Mars ang inspirasyon mula sa kanyang pinaghalu-halong karanasan, habang tinitipa ang tiklado ng kanyang itim na piyano. Naniniwala kasi akong may malalim na kahulugan ang kanyang kantang Talking To The Moon at Grenade na taliwas sa sapilitang pag-angkin ni Mya na para daw sa kanya ang naunang kanta.

Kung saan nanggagaling ang pilyo’t makabuluhang liriko ng APO? Siguro sa minsan din nilang pagkadismaya sa realidad ng bansa, o sa kanilang pamilya, o hindi kaya sa bawat pagsubok na pinagdaanan ng kanilang grupo. Blue Jeans, Awit ng Kabataan, Nakapagtataka, at marami pang iba ay mga testamento lang marahil na minsan din silang nasaktan, lumigaya, at mas lumigaya.

Pero bakit nga ba naluha si Juris ng ASAP Sessionistas habang kinanta ang Forevermore sa kanilang nakaraang konsyerto? May problem ba siya sa pag-ibig? Yikes! Wala naman akong balak alamin ang buhay-pag-ibig niya, humanga lang ako sa tatag ng damdamin niya na tapusin ang kanta sa kabila ng mala-gripong pagbuhos ng luha niya. Sabi nga niya “Yehey, natawid ko!” habang ngumi-ngiting parang bata. Kaya kapalit ng damang-damang pagkanta, pinagaan ng mga manonood ang kanyang loob sa pamamagitan ng malakas na palakpakan.

Nakakatuwang malaman na marami pa rin sa mga mang-aawit natin ngayon ang marunong kumanta gamit ang puso. Mabuhay kayo!

Sa bawat tema ng mga musika’t himig parang nililipad ako sa iba’t ibang isla habang may nakikilala akong mga karakter na sumisimbolo sa damdamin ng mang-aawit. Sa bawat pagkanta, o kahit sa simpleng pakikinig ng kanilang mga musika nagagawang dalhin ang isipan ko sa iba’t-ibang lugar ng imahinasyon. Normal pa ba ito? Haha! Normal man o hindi, para sa akin nangangahulugan lamang ito na kaya ko pang makinig at kumilala ng damdaming nakakabit sa letra at tono.

Bawat kanta ay masarap sa tenga, magaan sa pakiramdam. May puso ang musika at may musika ang puso. 

Martes, Enero 25, 2011

Day 14. Marsheemon


Dahil naniniwala akong may magandang idudulot ang ebolusyon ng mga salita, gaya ng paglabasan ng mga jejemons, bekimons at conyo tungo sa ikauunlad ng mundo.

Sa sarili kong diksyunaryo may kinikilala akong grupo ng mga letra na kahit papaano ay may hatid na kwela at kabuluhan. Hango ito sa pinaghalong kabaliwan naming ni Mya at ang hatid na misteryo ng LRT 2.

Ma.map - Maging Mapaya
I.H.Y.M. – I hate you Monday!
A.T.E.N.E.O. – Bisitahin niyo naman ako dito please!
F.K.T.N. – Funny/Freak ka talaga Nikki
F.Y.F. – Hahahaha!
A.B.M. T. – Ang boring mo talaga!
S.Y.A. – See you around
S.L.S.L. – Sige lang, sulat lang
T.T. – Paboritong salita ni Mya, “Tatakbo tayo?”
B.U.S.Y. -  Salitang tanging si Taba lang ang may alam. Siya lang.
T.O.N.I. – Mahal ko. Hahaha! Walang kokontra!
E.K.S. – Ewan ko sa’yo
T.U.N.T – Tara, uwi na tayo.

Marami pang susunod…

Subukan niyo ring basahin ang kay MYAngligaw: mrtLRT

Sabado, Enero 22, 2011

Ulan

Hindi na kailangan magbitaw ng salita
Ano mang tumatakbo sa isipan
Pinamigay na yun ng ating mga mata
Dinggin ang paanyayang sumayaw sa aking kama
Sa saliw ng ulan. (Ulan, Johnoy Danao)
ULAN HD from johnoy danao on Vimeo.


Biyernes, Disyembre 31, 2010

Weirdest of The Weirds

I started the day, which ironically the last day of the year, with simple and sweet prayer.  A normal people would tend to pray in silence but on the other hand, an inventive person will tell his prayer in a ballsy-bloggie way.

So my short prayer goes like this;


Hey Dear Lord!


I actually don’t know how to start this stuff up. So forgive me if I’m violating the formal way of writing a prayer.

Remember me, your messy-mushy twenty-one year old son who’s still longing for a cool tie and a pair of running shoes? I’m still here.

Remember the night, when I asked you to give me dozen of French fries? Hell thanks, because you gave me a lemon. First, I thought you are just pulling my leg out of my own sanity, but perhaps I believe you just want me to create lemonade out of your heavenly-citrus gift.

Remember the hot afternoon, when you called me to go in a place where you think I can find luck and never-ending prospects? That time actually I wore red long sleeves with fancy tie just to found out that I’m stuck at the children’s party not on corporate agenda at all. So, all I could do is to pretend a clown minus the bubbly costume. You gave me no choice and you obviously gave me a chance to play and laugh with young souls. Funny, eh?

I’m always up for your series of twists and turns, rains and sun-shines, black and white. Because after all, I believe you’re the craziest of the crazies. Now, let me ask you this, what’s with these weirdest of the weird sets of surprises?

Don’t give me answers. Just stay with me no matter what. Yes? Pinky promise?

On a serious end, I’m oddly happy and blessed to have you along my 2010 trip. Thanks for a messy and cloggy year in general - days of doubts, fears and uncertainties.

Remember me, your messy-mushy twenty-one year old son who’s still longing for a cool tie and a pair of running shoes. I’m still here, waiting for myself to embrace the weirdest of the weird sets of surprises.  

Love lots!

Pilosopong Komikero

Biyernes, Disyembre 24, 2010

Times Like This


Christmas Buttered Chicken Adobo
Christmas Eve
Never thought of spending a whole Christmas Eve at her special place.
Seeing her satisfied by my child’s play manner makes me even more complacent and extra-ordinary.
Sharing time, stories and kisses.

Things I should’ve discovered earlier.
Unleashing my home-made chef skill is such a success. Haha! 


Lesson learned. Lesson earned.
No matter how much effort you’ve made, the world will just give you a lemon.
You have two options - to make sour about it or make a lemonade.

The year is about to end. Arguably, I’m kind of excited about it and be able to use my brand new pair of shoes.
Hell who knows what will going to happen.
I would always choose to continue running with my heart and flashing those smile against an army of conundrum.


The Marching day.
On the 9th I’m planning to do a staggering event out of my own nothingness and hallow sources.
Payback time and giving is a must.
I’ll be banking on my peers and their genuine contributes.

Big hopes and fighting fist for this day.


Hey December, thanks for summing that up. Thanks really.

Martes, Disyembre 21, 2010

The Ukulele Boy

God knows how much I admire and love kids. I was actually kind of fixated with children toys and stuff just to pretend that I still belong to their age array, but hey it’s Christmas anyway.

This video I saw in Youtube is simply adorable. A kid playing ukulele side-by-side with his very audible but not-so accurate lyrics while projecting a kusutin-mo-lang-mukha-mo-may-appeal-ka-na look. It really gives him total knockout cute points.

In one, two, three go.




Okay, I envy you for three things. First because you’re a kid; second you’re a musical prodigy in the making and lastly you’re not familiar with the I’m Yours lyrics. 

Sabado, Disyembre 18, 2010

Towards Nightfall

So, thank you for the night.
It was as if my last night embracing your tune.
Withstanding all these non-negotiable dilemmas for this year.

So, thanks for summing it up in just one night.
It was as if you were mine, vice versa.
I dear you still.

Call me yours, swear I’ll be.

Huwebes, Disyembre 16, 2010

Ang Hiwaga

Gagawa’t gagawa ang pag-ibig ng paraan para mapagtagpo ang tunay na nagmamahalan. Kahit na imposible ang tingin ng karamihan.



Apricot - Ben Briand







Bottle - Kirsten Lepore




Salamat sa pag-ibig 
at sa hiwaga nitong dulot. 

Martes, Disyembre 14, 2010

Isang Tanghali at Isang Nunal

May kwento ako na maaaring naging kwento din ninyo. (Kung hindi man ito ang mainam na pambungad na pangungusap marahil ito na ang mas malapit sa munti kong kwento.)

Nabigyan ako ng isang pagkakataon na samahanan ang pangalawang direktor ng kinabibilangan kong maliit na produksyong pangtelebisyon. Tanghali at mainit ng sinundan namin (pangalawang director, utility at ako) ang isa sa kontrobersyal na tao (sa mga panahaon ngayon) sa New Bilibid Prison sa Muntinlupa. Mainit ang balita ngayon kaya samu’t saring grupo ng mamamahayag ang nakaparada sa loob at labas ng sinasabing bilangguan ng mga matitigas.

Nagpaiwan ako sa labas dahil sa tatlong rason; una dahil pinili kong magbantay ng gamit namin (wala kasi kaming dalang sasakyan); pangalawa medyo tinatamad akong sundan ang direktor dahil mataas pa ang sikat ng araw at huli dahil wala akong Media ID o na pagkakakilanlan bilang isang mamamahayag. Nakakagulat lang dahil nagawa nilang makapasok kahit sa harapan lang ng nasabing gusali

Sa isang tabi sa may bandang kanan sa harap ng nasabing piitan makikita ang iba’t ibang sasakyan ng media, mga naghahanda para sa live coverage at ibang nakiki-usyusong gaya ko.

Pinili kong tumabi sa ‘kinabibilangan’ kong istasyon. Malamang.

Inagaw ang atensyon ko ng isang maliit na monitor ng TV, dahil sa ekslusibo nitong kuha sa paglaya ng isang suspek na matagal na nakulong sa kilalang kaso ng paghalay at pagpatay. Kilala ang pamilyang nasangkot kaya ganito na lang ang atensyon na ibinubuhos nitong mga mamamahayag.

Sa bandang likuran napapansin ko ang isang ‘di gaano katangkarang gwardiya na panay ang tingin sa akin. May kaliitan ang mata at may itim na nunal sa kaliwang pisngi ng ilong. Hindi ko pinansin dahil tutok pa rin ang interesadong mata ko sa bagong nangyayari.

Yakap yakap ng tuwang tuwa’t emosyonal na ina ang bagong layang anak. Ganito na lang ang emosyon dahil sa loob ng halos labing limang taon ay makakalaya na ang anak mula sa kontrobersyal nitong kinasangkutan. Magandang pamasko, ika nga.

Nang muling mawala ang atensyon ko sa monitor, napansin kong panay pa rin ang pagsulyap sa akin ng gwardyang may kaliitan ang mata at may itim na nunal sa kaliwang pisngi ng ilong. Ginantihan ko ng mabilis na tingin at sabay balik-tutok sa telebisyon. Mula sa gild ng aking paningin nakikita kong tinitingnan niya ako mula paa hanggang ulo na akala mo’y isang mamahaling estatwa. Bahagyang nilisan ko ang lugar na tinumpukan ng mga nakikibalita upang tingnan sa ‘di kalayuan ang ginagawa ng bagitong direktor. Nang masiguro ko ang kanyang kalagayan, agad akong bumalik sa dating lugar.

Pansamantalang lumayo ang pwesto ko sa una kong pwesto, dahil bahagya ring nadagdagan ang mga nakikinood.

Pinilit ko pa rin ang sarili ko na pakinggan ang mga salita ng tumatangis na ama ng mga naging biktima ng sinasabing kontrobersyal na krimen. Nang halos matapos na ang hiwalay at maikling press conference ng nasabing ama at grupo ng mga abogado, boses naman ng gwardyang may kaliitan ang mata at may itim na nunal sa kaliwang pisngi ng ilong ang aking narinig.

Sino ka? Ano ginagawa mo dito?
Ahh ako po? Taga ANC – Storyline po ako.
Taga ANC ka?
ANC – Storyline po, opo.
Pakita nga ID mo.
Intern po ako, wala po kaming ID.
Huh? Paano ka nakakapasok ng ABS CBN?
Eh ‘di visitor’s ID po. (Nakalimutan kong sabihin na wala sa ABS CBN compound ang opisina namin)
Wala kang ID?
Opo.
Imposible. (pabulong)
Oo nga po.
Kanino ka under?
Kay P. E--- (kumpletong pangalan) po.
Kanino?
Kay P. E--- po.
(natahimik ng bahagya, hindi niya siguro kilala o pilit niyang inaalala ang nabanggit na pangalan)
Bakit po?
Wala lang, nagtatanong lang. (may kaunting asar sa mukha)
Ah okay po, intimidating po kasi kayo magtanong.

Aminado ako na masyado akong nagulat sa mga tanong niya. Hindi ko naman inaakalang sa lahat ng taong pwede niyang tanungan ako ang mukhang pinagdududahan niya sa bagay na siya lang ang nakakaalam kung bakit.

Nakakaasar na nakakatawa ang tagpong kasama ang gwardiyang may kaliitan ang mata at may itim na nunal sa kaliwang pisngi ng ilong.

Ganito lang naman yun. Kung hindi ka nagmula sa isang promenenteng pamilya hindi ka mapapansin. Kung hindi ka mayaman malamang wala kang karapatan at hustisya. Kung nakabihis at pormang estudyante ka malamang pagdududahan ka ng isang gwardiyang may kaliitan ang mata at may itim na nunal sa kaliwang pisngi ng ilong. Kaya sa bawat oras at sitwasyon na gaya nito ang mainam daw na sagot ay ang pagkakakilanlan - pusang kinalbo, wala ako noon.

Pasensya manong gwardiyang may kaliitan ang mata at may itim na nunal sa kaliwang pisngi ng ilong. Pasensya kung wala akong pagkakakilanlan gaya mo. Hayaan mo balang araw may mapapakita na ako sa’yo at sa mga gaya mong hindi kinikilala ang simpleng katotohanan mula sa hindi kilalang tao.

(Dumaan ang isang kilalang mamamahayag.)
Serrr, musta?
Saan dito ang malapit na CR?
Serr, doon sa dulo kaso may amoy ‘ho ng unti.
Oh sige, salamat ahh.
Sige serr.


Pasensya manong gwardiyang may kaliitan ang mata at may itim na nunal sa kaliwang pisngi ng ilong dahil hindi ako gaya niya.



Sinulat ko ito para lang kahit papaano magkaroon ng kaunting katarungan kahit isang araw lang sa aking munting espasyo. Sinulat ko ito para sa’yo. Bilang aking pahayag ng paumanhin itataas ko ang gitnang daliri ko para sa’yo at sa mga gaya mo.

Lunes, Disyembre 13, 2010

Bida ang Saya!




Masaya ang araw na ito.

At habang natatapos ang araw, muli kong binalikan kung ano nga ba ang pinaka-unang pangarap ko sa buhay.

Tadaaan! Pangarap kong makapagtrabaho sa Jolibee at makita si Jolibee araw-araw, minu-minuto.

Naalala ko din ang isang kaibigan na sobrang kinikilig kapag nakikita ang nakakatuwang mascot na ito. Kaarawan ng tatay niya ngayon at ng isang naging espesyal niyang kaibigan. Wala lang, ganito tayo ngayon – bida ang saya!